Rozdział 16 "Moja decyzja"

Niedziela; 13.01.13r;
Londyn

Stałam w ciemnościach. Nie widziałam nic po za czarną pustką. Słyszałam szelesty za sobą, przed sobą i ogólnie wszędzie. Bałam się, strasznie się bałam. Ktoś poruszał się zwinnie obok mnie, ale nie chciał mi pokazać swojej twarzy.
- Halo?! Jest tu kto...? - trzęsącym się głosem krzyknęłam w ciemność. Dobrze wiedziałam, że ktoś tu jest, ale chciałam się upewnić. Nagle poczułam jak czyjeś ręce obejmują moją szyję i przykładają mi coś metalowego do gardła... Nóż. Zaczęłam głośniej oddychać, a moje nogi niebezpiecznie się trzęsły. Strach wziął górę i nie mogłam nic powiedzieć, tak się bałam co za chwilę nastąpi.
- Boisz się. - stwierdził ktoś za mną i znowu przeżyłam szok. Znałam ten głos cholernie dobrze, za dobrze. Zaczął szeptać do mojego ucha.
- Teraz nikt Ci nie pomoże. Zayn, Marcin, mamusia. Nikt! - przełknęłam ślinę.
- Ha ha... - próbowałam wykrztusić jakieś zdanie, ale w gardle miałam wielką gulę.
- Brawo brawo, wiesz jak on się nazywa. - za plecami usłyszałam kolejny głos. Zayn... Przeleciało mi przez głowę. Nagle wszyscy stanęli przede mną. Cała piątka. Chłopcy, którym zaufałam, lubiłam ich, a jednego kochałam... Stali tam i patrzeli na mnie takim spojrzeniem... Z pogardą. Przeraziłam się, bo nóż nadal nie zniknął z mojego gardła, a skoro oni byli tam, to... kto go trzymał? Zaczęłam płakać. Wiedziałam, że coś mi zrobią, że będę cierpiała. Zabiją mnie, albo gorzej... Z z zg... To słowo nie mogło mi nawet przejść przez myśli. Nie mogłam zrozumieć dlaczego oni i ktoś za mną...
- I co? Nie będziesz już dziewczyną Harrego Stylesa! Słuch o tobie zaginie, tak jak i po twojej mamusi! - Zayn podszedł do mnie i wykrzyczał mi to prosto w twarz.
- Teraz TY będziesz cierpiała! - odezwał się ten kto trzymał nóż. Głośno przełykałam ślinę i usiłowałam opanować łzy. Ale Abigail? Przecież byłyśmy przyjaciółkami...
- O patrzcie! Poryczała się! Biedactwo! - Ab krzyknęła na co wszyscy wybuchli śmiechem. Harry dał jakiś znak Liamowi, na co on wyciągnął jakiś worek z krzaków. Rozwinął go i moim oczom ukazało się jej ciało... Mamy... Zaczęłam jeszcze bardziej płakać, ale nie miałam odwagi, żeby zrobić coś więcej. Było już za późno...
- A gdzie twoja mamusia Sandra? - Louis spojrzał po wszystkich i zatrzymał wzrok na mnie. - Nie żyje! - zmrużył oczy i uśmiechnął jakoś tak... Złowieszczo? Nagle ktoś popchnął mnie przez co upadłam na kolana. Wszyscy stanęli naokoło mnie i zaczęli mnie kopać i bić, krzyczeli, a ja tylko kuliłam się i płakałam. Co miałam zrobić? To i tak był koniec...
Obudziłam się i usiadłam wyprostowana. Zaczęłam poszukiwać wzrokiem Harrego i zauważyłam go. Leżał zakrwawiony obok mnie. Włożyłam twarz w dłonie i rozpłakałam się. Zauważyłam na oknie napis, krwią... DZIWKA. Złapałam się za głowę, oni szeptali, mówili, krzyczeli!
- Dziwka dziwka dziwka dziwka dziwka dziwka dziwka ...

- AAAAAAAAA! - niepochamowany płacz wypłynął ze mnie. Łkałam i krzyczałam jak opętana. Nagle w drzwiach stanął przerażony Harry.
- Boże! Co się stało?! - podbiegł do mnie i posadził sobie mnie na kolanach. Wtuliłam się w jego koszulkę i dalej wyłam.
- Ja się boję! Pomóż mi! Oni mi coś zrobią! Nie chcę tam iść... - powiedziałam z wielkim trudem, bo przez płacz  strasznie ciężko mi się mówiło.
- CO? - przestałam na chwilę i oderwałam głowę od torsu Hazzy. Spojrzałam mu prosto w oczy, które powiększyły się kilka razu i z przerażeniem się we mnie wpatrywały.
- Dobrze się czujesz? Może masz gorączkę? - z uczuciem przyłożył rękę do mojego czoła. On nic nie wiedział... Nie mógł mi pomóc... Nikt nie mógł mi pomóc... Rozpłakałam się jeszcze bardziej. Nie wiedziałam co się ze mną dzieje i szczerze? Nie obchodziło mnie to. Loczek zniósł mnie na dół i posadził na blacie w kuchni. Zaczął przeczesywać wszystkie szafki i w końcu znalazł termometr. Włączył go i już chciał mi włożyć pod pachę, kiedy złapałam go za rękę.
- Nie Harry. Nic mi nie jest. - opuścił dłoń i spojrzał na mnie.
- Ale ja się martwię o Ciebie... - złapałam go za głowę i podniosłam ją tak, że była kilka centymetrów od mojej.
- Skoro mnie kochasz to zrób to o co Cię proszę. - wpiłam się w jego usta od razu całując go strasznie łapczywie. Doszłam do wniosku, że mogę go już nigdy nie zobaczyć. Chciałam wycisnąć z tych ostatnich naszych wspólnych chwil wszystko co się da.

Obudziłam się na kanapie w salonie, naga. Harry leżał obok mnie i jeździł sobie palcem po moim brzuchu. Strasznie mnie łaskotał więc roześmiałam się serdecznie. Zaczęłam chichotać jak wariatka, a on coraz bardziej łaskotał mnie po całym ciele.
- NIC NIE WIDZIAŁEM NIC NIE WIDZIAŁEM NIC NIE WIDZIAŁEM - Louis zakrywał sobie dłońmi oczy i szedł do kuchni. Roześmiałam się jeszcze bardziej, a Harry zawstydzony sięgnął po jakiś koc i przykrył nas nim, bo oby dwoje byliśmy nadzy. Po schodach zbiegł następny 'ktoś'.
- UWAŻAJ! ONI TO ROBIĄ! - Louis krzyknął do tego 'ktosia'.
- O RANY! - irlandzki akcent odezwał się tuż za kanapą.
- Spoko Nialler. Okryliśmy się i nic nie robimy. - uśmiechnęłam się na co Horanek nieśmiało odsłonił oczy i i spojrzał na mnie. Pokazał rząd białych zębów i szybko wskoczył na fotel. Zrobił "oczy kota ze Shreka".
- Jeść? - roześmiałam się i spojrzałam na niego. Pokiwał tylko głową.
- O nie nie! Ty się nie przemęczasz! Ja zrobię! - Harry chciał mnie wyręczyć, więc nie protestowałam
- To chooodź! Głodny jestem! - Niall wstał i pogładził się po brzuszku.
- Jak mam wstać? Zamknij oczy to pójdę się ubrać. - powiedział Harry na co Nialler odwrócił się i zacisnął powieki. Cmoknęłam Loczka w policzek, a on wstał i poszedł na schody. Patrzyłam się za nim aż zniknął na górze. Piękne ma ciało...
- Już? - Niall się niecierpliwił.
- Tak, możesz patrzeć. - otworzył oczy i pobiegł w podskokach do kuchni. Zostałam sama i to bardzo źle. Przypomniało mi się to co miałam zrobić... Brzuch mnie zabolał, a do oczu cisnęły się łzy. Nie miałam na to ochoty. Owinęłam się szczelnie kocem i wstałam. Nie chciało mi się zbierać ubrań z wczoraj, więc pobiegłam do swojego pokoju. Po drodze minęłam Hazzę, który schodził na dół już ubrany.
- Za 20 min będzie śniadanie. - powiedział na co kiwnęłam głową. Poszłam dalej i nareszcie znalazłam się w moich ukochanych czterech ścianach. Podeszłam do lustra i spojrzałam na siebie. Nie wyglądałam źle, nawet całkiem dobrze, po za opuchniętymi oczami.
Ubrałam się w jakieś dresy i włączyłam muzykę. [LINK] Nie trudno się domyślić, że tańczyłam. Oderwałam się od przerażającej mnie rzeczywistości i byłam w moim własnym świecie. Pełnym magii, miłości i wszystkiego co dobre. Piosenka dobiegła końca, a ja chwyciłam opakowanie papierosów i wyszłam na balkon.

Kończyłam przeżuwać ostatni kęs naleśnika. Połknęłam go i zaczęłam się zastanawiać co dalej robić. Harry jak to on poszedł gdzieś. Zaraz po nim zmyła się reszta, a ja zostałam sama. Prawie całkiem sama, bo Paul mnie pilnował. Od czasu porwania mamy boją się o moje bezpieczeństwo i dają mi ciągłą ochronę. Zarzuciłam na siebie sweter i postanowiłam pójść do Abigail. Po chwili siedziałam z Paulem w samochodzie i byłam w drodze do jej mieszkania.
- Jesteśmy na miejscu. Odprowadzić Cię pod drzwi? - zakomunikował mi.
- Nie dzięki, poradzę sobie. - wkurzał mnie, bo przecież jestem pełnoletnia. Nie musi się mną interesować i opiekować jak małą dziewczynką. Zamknęłam drzwi i pomknęłam w stronę mieszkania Ab. Dzwoniłam, pukałam, ale odpowiadała mi tylko pusta. Nacisnęłam klamkę i drzwi się otworzyły. Bałam się wejść do środka, ale za bardzo zżerała mnie ciekawość. Pomalutku, po cichutku na paluszkach przeszłam do salonu, potem do łazienki, aż w końcu doszłam do jej pokoju.
- Jezu! Co ty zrobiłaś!? - porzuciłam wszystko co miałam w rękach i podbiegłam do siedzącej na podłodze Abigail. Zakryła pośpiesznie ręce rękawami, ale odsunęłam je. Krew...
- Dlaczego to zrobiłaś?! Matko, gdzie masz apteczkę?! - próbowałam coś z niej wyciągnąć, ale ona tylko kiwała się i płakała. Widać było, że od dłuższego czasu. Była w strasznym stanie: rozmazany makijaż, zniszczone włosy, pokrwawione ubranie i opuchnięte oczy. Nie mogłam na nią patrzeć. Wygrzebałam z torebki chusteczkę i otarłam jej oczy, następnie zużywając całe opakowanie chusteczek zatamowałam cieknącą krew. Zabrałam żyletkę i poszłam poszukać jakiegoś bandarza. Ona nic, tylko płacz. Znalazłam, więc wróciłam do niej i opatrzyłam jej rękę. Zaprowadziłam ją na kanapę i przykryłam kocem. Ona tylko łkała. Zaparzyłam herbatę i postawiłam dwa kubki na stoliku. Spojrzałam na nią i czekałam aż coś powie. Martwiłam się o nią, strasznie. Musiała mieć jakiś straszny problem, przecież bez powodu. Przez kilka minut milczała więc zrezygnowana i poddenerowawana sięgnęłam po papierosa.

 - Przepraszam... - wybełkotała i znowu się rozpłakała. Odłożyłam papierosa i przytuliłam ją. Tak po prostu, jak przyjaciółka przyjaciółkę. Myślę, że tego potrzebowała, ciepła, wsparcia. Cokolwiek się stało postanowiłam, że jej pomogę. Takie było moje zadanie. Włączyłam jakiś film i zaczęłam go z nią oglądać. Nie odzywała się. Co jakiś czas wybuchała płaczem, a po za tym właściwie jej "nie było". Usłyszałam ciche chrapanie, zasnęła. Spojrzałam na nią. Biedna, opuchnięta twarz i zamknięte powieki. Śliczne, malinowe usta, idealnie rozstawione oczy i prościutki nos. Boże?! O czym ja myślałam?! Opamiętałam się w porę i delikatnie zsunęłam ją ze swojego ramienia, bo na nim zasnęła. Przykryłam ją kocem i napisałam karteczkę.

"Zasnęłaś kochana. Ja poszłam, jak będziesz coś chciała - dzwoń! Proszę Cię, nie rób już tego...

Sandra xx"

 

Cicho wyszłam z mieszkania i poszłam do pobliskiej kawiarni. To wszystko mnie przerastało. Nie mogłam przestać się zastanawiać, po co i dlaczego to zrobiła. Nigdy nawet nie przeszło mi przez myśl, że ona mogłaby się pociąć. Musiało się zdarzyć coś bardzo poważnego. Martwiłam się, że kiedy się obudzi znowu to zrobi. Wyjęłam z torby książkę i pochłonęłam się lekturze.

 

Zerknęłam na zegarek, 16.00. Zrobiłam się głodna, więc zamówiłam sobie obiad. Zjadłam go i postanowiłam wrócić do domu. Sprawdziłam jeszcze telefon, ale nic, pustka. Pojechałam taksówką i już po chwili stałam pod drzwiami mojego i chłopaku domu. Otworzyłam je, odłożyłam płaszcz i buty. Potrzebowałam ciszy, więc nie dołączyłam do chłopaków grających w jakąś grę na PS3. Musiałam sobie wszystko przemyśleć. Położyłam się na łóżku i przymknęłam oczy. Cały czas widziałam tą krew, żyletkę. Przeszedł mnie dreszcz na samo wspomnienie tego zdarzenia. Wyjęłam z szuflady szafki nocnej mój zeszyt i sięgnęłam po długopis.

 

"17.00 Zostało jeszcze trochę czasu, ale ja już umieram. Strasznie się boję, ale tak pragnę odzyskać mamę. Dobrze robię? Tak, nie odpowiesz mi. Tak potrzebuję podzielić się z kimś tą informacją, ale nie mogę. No cóż... To wszystko moja wina, więc muszę to odkręcić. Jak myślisz drogi pamiętniku, czemu Abigail się pocięła? Znowu nie udzielisz mi odpowiedzi, której tak potrzebuję. To pytanie nurtuje mnie odkąd ją zobaczyłam. Nie widziałam nigdy takich ran i tyle krwi... Coś strasznego...

 

19.00 Od dwóch godzin słucham muzyki i naprawdę już nie mogę. Północ zbliża się nieubłaganie. Boję się... Pomóż...

 

22.30 Zostało już tylko półtorej godziny! Umyłam się i siedzę w dresie na łóżku. Co mam robić? Chłopcy oglądają coś na dole, pewnie zasnęli. Poczytam książkę."

 

23.55 Za pięć minut... Muszę już iść... Tak się boję, że już nie wrócę... Mogę tam nie iść, ale wtedy już nigdy jej nie zobaczę. To mój wybór, takiego dokonałam i zrobię to co sobie postanowiłam. Idę... Żegnaj pamiętniku..."

 

__________________________________________________________________________________

 

Mamy 16 rozdział! :D Co myślicie? Tak wiem, jestem okropna, ale musiałam w takim momencie przerwać. Co się stanie kiedy Sandra pojawi się o północy? Kogo tam spotka? Piszcie swoje przypuszczenia w komentarzach. Zapraszam kochani do zakładki "Informowani", podawajcie tam swoje twittery, a będę Was informowała o nowych rozdziałach. Zapraszam również do zakładki "Wasze blogi i pytania" gdzie możecie zadawać mi pytania i bohaterom też. Na każde odpowiem! ;3 To chyba wszystko, nie wiem kiedy następny rozdział. Wierzcie, że piszę je jak najszybciej się da, ale niektóre rzeczy nie zależą ode mnie...

P.S. Przepraszam za błędy, ale jestem leniem i nie chce mi się ich dzisiaj poprawiać...

Pozdrawiam! xoxo

 

IMAGIN Z LOUISEM

Słuchajcie kochani, napisałam imagina na konkurs, ale nie powiodło mi się w nim, więc publikuję go tutaj, żebyście mogli go przeczytać. Myślę, że nie wszystkim chciało się wchodzić na innego bloga, a więc dla leni pojawia się tutaj.
__________________________________________________________________________________

Dla mnie czas się zatrzymał. Byłam tylko ja i on. Pełna zachwytu podziwiałam jak jego nogi zgrabnie poruszają się. Przy każdym ruchu mięśnie napinały się i rozluźniały po chwili. Ma idealne nogi, idealny brzuch, idealne włosy i oczy, ogólnie nie ma kogoś bardziej perfekcyjnego niż on. Jedno podanie, drugie i już po chwili jak zawodowy piłkarz z zawrotną prędkością kopnął piłkę idealnie do bramki. Tak, wiem. Znowu IDEALNIE, ale to nie moja wina, że on robi wszystko perfekcyjnie. Wszystkie dziewczyny wstały i zaczęły krzyczeć, ale ja nieruszona siedziałam lekko się uśmiechając. Nie będę się mu narzucać. Oczywiście miałam ochotę wstać i wydrzeć się tak, żeby wszyscy w zasięgu kilku kilometrów mnie usłyszeli, ale nie zrobiłam tego. [I.T.P.] zawsze mi powtarza, że jeżeli mi na kimś zależy powinnam go olać, bo wtedy on sam się mną zainteresuje. Podobno chłopaki lubią dziewczyny, które się nie narzucają. Wierzę w to, ale w moim przypadku się to nie sprawdza. Tak więc jestem cichą wielbicielką tego Boga Sexu.

Mój ideał zadowolony biegał po boisku. Mecz się skończył i razem z całą drużyną poszedł do szatni się przebrać. Kiedy przechodził tuż przy trybunach spojrzał na mnie. Jego niesamowite oczy zabłysły i lekko zaróżowione usta wygięły się w uśmiech. Pomachał mi ręką. Moje serce zabiło szybciej i nieśmiało odmachałam mu lekko się uśmiechając. Jego wzrok skręcił, więc spojrzałam w tą samą stronę. Skacząc przez niebieskie krzesełka trybun biegła do niego jego dziewczyna. Tak, wiem, to było za piękne, żeby mogło być prawdziwe. Powinnam już dawno dać sobie z nim spokój. Jest zajęty, ale serce nie sługa! Samo wybrało sobie jego, a ja nie miałam na to najmniejszego wpływu. Zmarkotniałam, bo brunetka była już w jego objęciach i zaczęli się całować. Nie miałam ochoty na to patrzeć, więc wzięłam tylko moją torbę i ruszyłam w stronę szkoły. Przed głównym wejściem czekała na mnie [I.T.P.]. Szeroko się uśmiechnęła na mój widok i zostawiając wszystko szybko zaczęła biec. Prawie mnie przewróciła i przytuliła mocno.
- Co jest? Louis? - złapała mnie za ramiona. Pokiwałam głową.
- Taaa, Louis. A kto inny? Chodźmy już. - zrozumiała i wzięła swoje rzeczy. Spacerkiem poszłyśmy w stronę jej domu.
Kiedy otworzyłyśmy skrzypiące drzwi uderzył nas zapach obiadu. Uwielbiam do niej chodzić, bo u mnie nigdy nie ma rodzinnej atmosfery. Tak to jest kiedy mieszkasz sama z tatą. On nie gotuje, nie sprząta, wszystko robi nasza gosposia. Od progu przywitała nas jej mama. Poszłyśmy na górę do pokoju [I.T.P.]. Nie jest duży, ale bardzo przytulny. Ogólnie cały jej dom jest stary i z przeszłością. Od zawsze należał do jej rodziny. Za to mój jest nowoczesny. Strasznie równy i bez historii. Nowy, bo ma tylko rok. Wcześniej mieszkałam w bloku razem z rodzicami, ale kiedy mama zmarła, a tata dostał awans przeprowadziliśmy się do tej świątyni nowoczesności. Nie przepadam za nią, ale nie miałam nic do gadania. Mój tata nie uznaje sprzeciwu, taki jest i nic nie jest w stanie tego zmienić.


Od dłuższego czasu siedziałyśmy na dywanie z laptopem. Teraz [I.T.P.] siedziała na swoim twitterze.
- Patrz! Zobacz kto dzisiaj robi imprezę! - wskazała na ekran. Moje oczy szeroko się otworzyły kiedy ujrzałam tweet Boga Sexu. Tak, to on we własnej osobie postanowił uczcić wygraną swojej drużyny.
- Idziemy! - [I.T.P] wstała i zaczęła biegać i krzyczeć.
- Czy ja wiem... - przystanęła w trakcie wykonywania swojego dziwnego tańca szczęścia.
- Jak to? Uderzyłaś się w głowę, czy co? Rozerwiemy się! Wiesz jaką on ma chatę?!
- No wiem, ale...
- Nie ma żadnego ale! Idziemy i już! Chodź! Musimy się zacząć szykować, bo to za trzy godziny, a my z naszą prędkością to nie zdążymy i tak! - złapała mnie za rękę i zaciągnęła do łazienki.
Nie było sensu protestować, bo kiedy sobie coś postanowi to jest uparta jak stado baranów. Ona lubi imprezować, pić i podrywać chłopaków, ale ja nie. Nic na to nie poradzę, ale klimaty zabawy do białego rana u upicia się w cztery dupy jakoś mnie nie przekonują. Pomalowałam się i uczesałam w koka. Nie miałam swoich ubrań, więc pożyczyła mi swoje.

Postawiłam na klasyk: biała bluzka z czarnym kołnierzykiem, czarne dodatki i do przełamania monotonii - fioletowe spodnie. Zadowolona ze swojego stroju razem z [I.T.P.] wsiadłyśmy do samochodu jej taty. Zawiózł nas pod wielką willę. Było słychać odgłosy muzyki i śmiechy gości. Znowu pomyślałam, że to nie był dobry pomysł, ale moja przyjaciółka była zachwycona, więc nie chciałam jej psuć humoru. Pożegnałyśmy się z jej tatą i poszłyśmy w stronę domu. Nikt nie zauważył naszego przybycia, z resztą normalne. Nie spodziewałam się jakiegoś powitania. [I.T.P] od razu zginęła w tłumie, więc zostałam sama. Smętnie powłócząc nogami poszłam w stronę najbliższej kanapy. Rozsiadłam się wygodnie i obserwowałam ludzi. Większość była już nieźle wstawiona. Kilka całujących się par obrzydzało mi widok i kojarzyło się z Louisem. Wstałam więc i poszłam na poszukiwania łazienki. Było ciężko, bo na każdym kroku czaili się ludzie, a po za tym dom był ogromny.

Usiadłam sobie, tak, niestety na toalecie i wyjęłam z mojej torebki telefon. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić, więc zaczęłam przeglądać zdjęcia. Tak, jestem chora, bo prawie wszystkie są Louisa. Po prostu kiedy nikt nie widzi cykam mu miliony zdjęć. To nie jest normalne, ale nikt przecież nie powiedział, że ja jestem normalna. Siedziałabym sobie tak pewnie do białego rana, ale jakoś tak wyszło, że ktoś mi przeszkodził. Owym ktosiem był Lou. Wpadł do środka głośno trzaskając za sobą drzwiami. Śmiał się strasznie. Zamarłam i szybko schowałam telefon do kieszeni. Bałam się jego reakcji. Jego oczy przeniosły się na mnie i szeroko się otworzyły.
- A skąd się tu wzięłaś? - uśmiechnął się, ale przez to, że był upity wyszedł mu raczej grymas. Dla mnie i tak było to słodkie i poczułam motylki w brzuchu. Po raz pierwszy Louis Tomlinson uśmiechnął się do mnie!
- Rose, tak? - wybełkotał.
- [T.I]. - uśmiechnęłam się. Machnął ręką i chwiejnym krokiem ruszył w moją stronę. Wstałam i oparłam się o ścianę. Doszedł tak blisko, że poczułam jego słodki... NIE! Obrzydliwy, upity oddech na twarzy. To nie był ten Bóg Sexu, to był ktoś zupełnie inny. Moja codzienna ochota pocałowania go pękła jak mydlana bańka. Pojawiła się niechęć. Tak, po raz pierwszy chciałam jak najszybciej uciec przed ideałem. Jak się dowiedziałam NIEideałem. Podjęłam próbę ucieczki, ale złapał mnie za ramiona i przycisnął do ściany.
- A gdzie to Rose uciekasz? Boisz się mnie? Nie ma czego! - i właśnie wtedy wpił się w moje usta. Z całej siły usiłowałam go odepchnąć, ale nie mogłam. Nie umiałam. Zaczął mnie obmacywać, a ja jeszcze bardziej przerażona zaczęłam się coraz mocniej szarpać. Udało mi się. Czym prędzej pobiegłam w stronę drzwi. Przepychałam się przez tych wszystkich ludzi, aż w końcu udało mi się dojść do upragnionego wyjścia. Wypadłam na świeże powietrze jak rakieta. Z płaczem zaczęłam biec przed siebie.

Obudziłam się w domu [I.T.P]. Pewnie mnie wczoraj znalazła i zawiozła do siebie. Szczerze mówiąc moje życie legło w gruzach, bo mój sens życia (czyt. ideał) okazał się wcale nie idealny. Wyjrzałam przez okno i zobaczyłam go tam. Stał przed jej domem i kiedy ujrzał moją twarz zaczął coś krzyczeć. Ciekawość wzięła górę i otworzyłam okno.

- Błagam! Wybacz mi! Zejdź tu do mnie! Musimy pogadać! - nie mogłam, no nie mogłam mu odmówić. Jego głos miał moc przekonywania ludzi do zrobienia czegoś, nawet wbrew ich woli. Prawie się zabijając zbiegłam po schodach na dół i wyleciałam na dwór. Otworzyłam furtkę i stanęłam z nim twarzą w twarz. Spojrzałam na jego usta. Takie namiętne, pełne, pociągające. Pożądanie mną kierowało... Żałuję tego, ale wtedy po prostu to zrobiłam.
Pocałowałam chłopaka, który noc wcześniej chciał mnie zgwałcić. Tak, jestem nienormalna. To już potwierdzone naukowo. Jego usta były takie idealne. Pasowały do moich jak ulał. Zorientowałam się co robię i odepchnęłam go.
- Przecież ty masz dziewczynę! - nie chciałam być jego kochanką, czy kimś tam. Nie zamierzałam zniszczyć jego związku. - A jak się dowie?
- Nie dowie się. Ja już o to zadbam. Niech to zostanie między nami. - uśmiechnął się kokietersko i objął mnie w pasie. Znowu mnie pocałował, a ja nie protestowałam. Myślicie, że jestem naiwna, ale WY też byście nie umiały przerwać czegoś tak niesamowitego.
- To będzie nasza słodka tajemnica. - szepnął mi do ucha.

Mój związek, a raczej potajemny spisek z Louisem coraz bardziej wymykał się z spod kontroli. Ludzie zaczęli coś podejrzewać, a ja za Chiny nie mogłam się wygrzebać z tego bagna, w które sama siebie wpakowałam. Przeszkadzało mi to, że jednocześnie spotyka się z inną dziewczyną. Po kilku dniach i wielu przemyśleniach doszłam do wniosku, że pora skończyć z tym raz na zawsze. Przerażało mnie to, że chce się uwolnić od kogoś za kogo jeszcze jakiś czas temu dałabym się posiekać. Po kilku przepłakanych nocach umówiłam się z nim w parku.

Siedzieliśmy na ławce. On był wyluzowany i obejmował mnie ramieniem, a ja w środku cała drżałam. Ręce mi się pociły, w gardle miałam Saharę, ale w końcu wstałam i spojrzałam mu w oczy. Te same, które kiedyś były dla mnie całym światem.
- Louis... - przełknęłam głośno ślinę. - nie mogę już znieść tego, że spotykasz się z kimś innym niż ze mną. Chcę Ci powiedzieć, że bardzo Cię kocham, ale dla dobra wszystkich...
- Dobra dobra! Ogarnij się bebe! To koniec tak?
- Tak... - szepnęłam. Czekałam na jego reakcję.
- Kurde! Przegrałem ten kupon!
- Co ty gadasz!? - niczego nie rozumiałam.
- Słuchaj Rose, nie wiedziałem, że jesteś taka naiwna! Ja Cię nie kocham i nigdy nie pokocham. To tylko zakład był o kupon do McDonalda. Przez Ciebie przegrałem! - moje oczy zrobiły się wielkie jak spodki kosmiczne. Z oczu wypłynęły łzy. Teraz wiem, że nie było warto płakać z powodu takiego kretyna.
- Nie jestem do cholery Rose! Mam na imię [T.I.]! - Uderzyłam go w policzek i pobiegłam. Nie spodziewałam się tego. Nawet przez myśl mi to nie przeszło, ale jak widać chłopaki są nieprzewidywalni. Nigdy do końca nie ogarnę płci przeciwnej. Zawsze zostanie dla mnie zagadką nie do rozwiązania.

Dowiedziałam się później, że [I.T.P.] w tym samym czasie co ja również była marionetką w rękach Louisa. Zerwałyśmy z nim wszelkie kontakty. Teraz kiedy przechodząc obok boiska widzę głupie dziewczyny piszczące na jego widok myślę sobie, że dobrze, że to się stało. Inaczej nadal żyłabym w przekonaniu, że Louis jest IDEAŁEM. Nie istnieje człowiek prefekcyjny i to jaki jest na zewnątrz nie ma nic do tego co jest w środku.

Rozdział 15 "Gej"

Piątek; 11.01.13r;
Londyn

- To już tak na sto procent? - Abigail spojrzała na mnie.
- Tak. Nie mogę tego tak zostawić. - złapałam w dłonie kubek z herbatą i upiłam jeden łyk.
- Sama pojedziesz? - znowu wlepiła we mnie swoje niebieskie oczy.
- Tak, to sprawa między moją rodziną. - nie widać po mnie załamania, ale w środku mnie rozdziera. Nie mogę się z tym pogodzić. Moim celem stało się odnalezienie mamy. Doszłam do wniosku, że skoro dowiedziałam się o jej zdradzie powinnam powiadomić o tym tatę. Nie mogłam zrozumieć dlaczego nie pytał się o mamę, która zaginęła. Postanowiłam polecieć do Polski ponownie i spotkać się z nim. Lot zaplanowałam na 4.00 w nocy. Znowu upiłam łyk gorącego płynu, który lekko poparzył moje podniebienie.

 

Wbiłam widelec w puszysty sernik, który przed chwilą upiekłyśmy. Szczerze? Nie wiem jak udało jej się zrobić go ze mną nic nie przypalając. Chłopcy pojechali na jakiś wywiad, a my zostałyśmy same. W planie miałam pójście do Abigail i napisanie kartki chłopakom, że wrócę jutro. Nie chciało mi się im opowiadać, więc kartką uniknęłabym zbędnego tłumaczenia.

 

Z jedną torbą zeszłam na dół po czym wsiadłam do samochodu Ab. W ciszy dojechałyśmy do jej mieszkania. Włączyłyśmy telewizor i bezmyślnie gapiłyśmy się jak jakaś babka pokazuje innej co trzeba zrobić, żeby pościel pozostała świeża na dłużej. Straszna nuda, więc zasnęłam.

 

Obudził mnie budzik, który na szczęścia nastawiłam. Okazało się, że Ab też sobie kimnęła. Wzięłam w pośpiechu torbę i pobiegłam do auta. Dojechałyśmy szybko na lotnisko. Odprawa poszła sprawnie, więc ani się obejrzałam, a siedziałam już w samolocie pędzącym z zawrotną prędkością. Doleciałam dość szybko. Był bardzo wczesny ranek, więc postanowiłam pójść do hotelu i poczekać do południa. Zmęczona ciągłymi podróżami rzuciłam się na miękkie, hotelowe łóżko po czym wyjęłam papierosa i zaciągnęłam się. Zdrzemnęłam się, a potem przebrałam w jakieś ładniejsze ubranie, ponieważ na podróż założyłam luźne dresy. Gotowa chwyciłam torebkę i ruszyłam spacerkiem w stronę mojego domu.

 

Dawno tam nie byłam, więc chłonęłam wszystko jak sucha gąbka. Chciałam zapamiętać każdy dźwięk, każdy obraz mojego rodzinnego miasta. Cienka warstwa śniegu pokrywała szary chodnik, jednak ptaki śpiewały wesoło. Słońce świeciło jasno i dzięki swoim promieniom nadawało puchowi blasku. Świecił się milionem kolorów niczym brokat. Trochę było mi zimno, więc przyspieszyłam kroku i doszłam... Całe zdecydowanie odpłynęłam ze mnie w mgnieniu oka. Nogi zadrżały przez co musiałam się złapać drzewa przed domem.

- Bomba... Przejechałam tu po to, żeby teraz się poddać ze strachu?! Taa... gadam do siebie. Normalne? - złapałam się za głowę, bo dziwnie się zachowywałam.

- Może mam gorączkę? - przejechałam wierzchem dłoni po czole, ale wydało mi się normalne.

- No to idziemy. Przestań gadać do siebie Sandra! Ale nie gadam! Gadasz! - pewnie jeszcze dłuższą chwilę byłabym pogrążona w tej jakże interesującej rozmowie, ale ktoś mi przeszkodził.

- Nic Ci nie jest piękna? - jakiś chłopak złapał mnie za ramię, przez co zamilkłam.

- Yy, nie. - poruszyłam ramieniem tak, że je puścił i już miałam zamiar pójść do domu, kiedy znowu mi przeszkodził.

- Masz numer. - wystawił karteczkę i włożył mi ją w rękę. Następnie znowu zwracając moją uwagę wyjął papierosa z kieszeni.

 

 

Moje oczy zaświeciły się, a on tylko uśmiechnął się lekko i odszedł. Gapiłam się jeszcze dłuższą chwilę za jego oddalającą się sylwetką po czym zrezygnowana zwróciłam się w stronę domu. Totalnie straciłam ochotę na wchodzenie tam, ale trudno. Wzięłam ostatni głęboki wdech i najbardziej stanowczym krokiem na jaki było mnie stać wmaszerowałam do domu. Zamknęłam za sobą drzwi i dopiero wtedy spostrzegłam przed sobą jakąś blondynkę. Stała i gapiła się na mnie przerażonym wzrokiem. Nagle na jej napompowanych ustach pojawił się chytry uśmieszek.

- W domu nie nauczono Cię, że się puka zanim się wejdzie do obcego domu? Hm? - zmrużyłam oczy i przeszyłam tą sztuczną pannę na wylot.

- Tak się składa, że to jest mój dom. Co tu robisz?! - powiedziałam podniesionym tonem, bo jej obecność wcale nie była mi na rękę. Otworzyła szeroko oczy.

- No chyba nie złotko. - z pogardą dźgnęła mnie przerażająco długim tipsem.

- Chyba ty jesteś "złotko". Widziałaś się w lustrze? Wyglądasz jak byś miała żółtko na głowie. No fakt, pewnie nie masz luster w domu, bo wszystkie pękają na twój widok. Biedactwa nie są w stanie znieść widoku takiej sztuczności. - jej oczy wypełniły się łzami.

- Robert! - krzyknęła i z płaczem pobiegła na górę. Poczułam satysfakcję i oparłam się o ścianę. Dopiero wtedy zaczęłam się zastanawiać co ona tam właściwie robiła. Nagle z salonu wyszedł mój tata z telefonem przy uchu i filiżanką kawy w drugiej ręce. Na mój widok wszystko wylądowało na podłodze i rozprysło się po całym korytarzu. Powoli podszedł do mnie i dotknął mojego ramienia.

- Sandra... - szepnął. Odwróciłam wzrok, a on zrozumiał dlaczego i spuścił głowę.

- Wszystko Ci wytłumaczę!

- A co tu jest tłumaczyć! Mama zrobiła to samo! Nienawidzę Was! Zdradzacie się nawzajem i...

- To nie zdrada! - urwałam w pół zdania i spojrzałam na niego.

- Tak? To co? - nie kryłam rozbawienia.

- Małżeństwo moje i mamy było fikcją. Tylko ty trzymałaś nas razem. Mieliśmy swoje życia i teraz skoro nas zostawiłaś to rozeszliśmy się.

 - Że co? Nie mogliście mi powiedzieć? - zawiodłam się na nich obojgu.

- To nadal nie jest pełna prawda...

- To powiedz mi wszystko! - nie mogłam się opanować. Najchętniej rzuciłabym czymś, w niego.

- Nie mogę... - wiedziałam, że to powie. Dlatego szybko ruszyłam w stronę drzwi z zamiarem wyjścia i zostawienia go samego z jego sztuczną blondyną. Zatrzymałam się w pół kroku.

- Mama zaginęła. - odwróciłam się i wyszłam. Nie czułam nawet najmniejszej potrzeby rozmowy z nim. Nie było o czym. Zdziwiłam się, bo moje oczy nie wypełniły się łzami. Szybkim, zdenerwowanym krokiem przeszłam do końca moją ulicę i zastanawiałam się robić do czasu mojego lotu do Londynu. Wyjęłam z kieszeni numer chłopaka, który mi dał.

- Co mi tam. - powiedziałam na głos i zadzwoniłam. Po kilku sygnałach zrezygnowana nacisnęłam czerwoną słuchawkę i usiadłam na ławce.

- Jaka zimna! Mogliby te cholerstwa odśnieżać. - znowu powiedziałam do siebie. Zerwałam się na równe nogi i powoli kopiąc śnieg ruszyłam w stronę kawiarni.

 

Po chwili siedziałam już i mieszałam swoją łyżeczką kawę. Tworzyły się okręgi, które niesamowicie mnie ogłupiały. Nagle zauważyłam w rogu tego samego chłopaka z jakąś dziewczyną. Ona chichotała jak głupia, a on szeptał jej coś na ucho. Żałosne. Wyjęłam telefon i wystukałam.

 

"Po co dajesz mi numer, skoro nie zamierzasz odebrać."

 

Już po chwili zawibrował telefon chłopaka. Dziewczyna spojrzała na niego spojrzeniem pełnym nienawiści i szybko go chwyciła. Chłopak nie zdąrzył zareagować i w kilka sekund brunetka przeczytała wiadomość. Odłożyła telefon i zaczęła się do niego zbliżać. Odwróciłam wzrok i wpadłam na pomysł. Tak, jestem okrutna i chamska, ale taka moja natura. Wystukałam znowu.

 

"To spotkanie dzisiaj po południu aktualne? Pamiętaj, nic jej nie mów. Buziaczki skarbie! xoxo"

 

Reakcja dziewczyny była natychmiastowa: czyta, wstaje, wylewa mu lody na głowę, wychodzi z kawiarni z płaczem. Z zadowoleniem uśmiechnęłam się do siebie i upiłam łyk kawy. Chłopak przeczytał wiadomość i nadal w szoku podszedł do mnie i usiadł na ksześle naprzeciwko mnie.

- Udało Ci się. - powiedział i podniósł serwetkę ze stołu. Nic nie powiedziałam tylko uśmiechnęłam się zwycięsko.

- Czemu to zrobiłaś? Zazdrosna? - tym razem on się wyszczerzył, a ja zastygłam.

- O ciebie? No raczej nie. Z resztą, jestem zajęta. - otworzył szerzej oczy na moje ostatnie słowa po czym zamyślił się.

- Co byś zrobiła na moim miejscu? - spojrzał na mnie szczerym spojrzeniem.

- A jaki masz problem? - nie wiedziałam czemu, ale zaciekawił mnie.

- Dziewczyny mnie nie interesują. - rzucił po czym czekał na moją reakcję.

- I postanowiłeś mi to teraz powiedzieć, tak? - nie kryłam uśmiechu, bo przecież to było dziwne, że mówi o czymś takim mnie, a nie komuś bliższemu. - Nie widać tego po tobie. - dorzuciłam.

- O to chodzi. Żeby stwarzać pozory. - zrobił dłuższą pauzę. - To co byś zrobiła na moim miejscu?

- Ja? Chyba pogodziłabym się z tym i dałabym sobie spokój z dziewczynami. - tak mi się wydawało. Dopiłam łykiem kawę i odstawiłam filiżankę.

- Dzięki! - wstał, klępnął mnie w ramię i wyszedł. Wyjrzałam przez okno i zobaczyłam go jak rozmawia z jakimś chłopakiem. Po chwili obydwoje spóścili głowy po czym nawiązali kontakt wzrokowy i pocałowali się. Zdziwiona i zaskoczona siedziałam i jeszcze chwilę obserwowałam tą scenkę. Jednak po kilku minutach odeszli trzymając się za ręce. Uśmiechnęłam się do siebie, bo nigdy nie widziałam pocałunku gejów. Zapłaciłam i wróciłam do hotelu. Ostatnie pół godziny wypełniłam paleniem, a następnie pojechałam na lotnisko taksówką. Podróż upłynęła mi na słuchaniu muzyki. Nadal w słuchawkach na uszach wyszłam na lotnisko i podeszłam do bagaży, które jeździły o taśmie w koło. Wypatrywałam swojego kiedy nagle ktoś złapał mnie od tyłu w pasie i pocałował w szyję.

- Hej skarbie. Jak podróż? - zdziwiona odwróciłam się i zobaczyłam Harrego. Stał i uśmiechał się ukazując swoje słodkie dołeczki.

- Nawet dobrze. Sprawa z tatą do niczego. Później ci opowiem, ok? - pokiwał głową i złapał przejeżdżającą moją torbę. Wtuleni w siebie poszliśmy wśród paparazzi do jego samochodu.

Nie mogę uwierzyć. Jak ON mógł się posunąć do czegoś takiego. Jeszcze raz przejechałam wzrokiem po mailu, który otrzymałam dzisiaj rano.

Złotko, jeśli do jutra północy nie dasz mi tego czego chcę już NIGDY nie zobaczysz swojej mamy. Rządam tylko jednej rzeczy, CIEBIE. Tak więc, czekam na CIEBIE  jutro o północy przed domem chłopaków. Jeśli się nie zjawisz, to wiesz co się stanie...

Drżącymi rękami zamknęłam klapkę laptopa. Nie odpisywałam,  nie robiłam nic. Tylko usiadłam i schowałam twarz w dłoniach.

- Zrobię to, prawda? Pójdę tam i odzyskam mamę. Znowu gadam do siebie... - powiedziałam na głos. Do pokoju zajrzał Niall.

- Sandra, wszystko ok? - zdenerwowany spytał się mnie.

- Tak, wszystko ok. - powoli zamknął drzwi i usłyszałam jego oddalające się kroki. Nie zamierzałam im powiedzieć o moich postanowieniach. Na pewno nie pozwoliliby mi tylko daliby tam ochroniarza. To była moja decyzja i nikt nie mógł mnie powstrzymać.

 

__________________________________________________________________________________

Witam Was kochani! Słuchajcie, byłam chora i uwierzcie, że wysoka gorączka odbiera chęć do życia. Tak więc, wyzdrowiałam i powracam do Was z nowym wyglądem bloga i nowym rozdziałem. Podoba mi się i wydaje mi się, że jest długi i ciekawy. Nie wiem co myślicie, więc piszcie w komentarzach. Postanowiłam nie zakładać drugiego bloga, bo już na tego mam mało czasu. Przy okazji informuję Was, że mój imagin pojawił się na blogu http://onedirection-imaginybyjull.blogspot.com/ proszę głosujcie na mnie w ankiecie,  jestem @Mundzia_1D i zależy mi na tym. To chyba wszystko, więc czekajcie na następny rozdział i komentujcie! ;D

PS. Zapraszam do zakładki 'Wasze Blogi' i niedługo utworzę nową. Poinformuję o wszystkim w 'Aktualnościach'.

PSS. Przepraszam za wszystkie błędy, ale internet mi zawala...

Pozdrawiam!

 

 

 

 

 

Rozdział 14 "Konfrontacja"

Czwartek; 10.01.13r;
Londyn

Podróż szybko minęła. Właściwie to cały czas spałam...

Siedziałam na kolanach Harrego i opierałam głowę na mojej ulubionej poduszce. Gapiłam się przez okno na dobrze znane mi ulice Londynu. Poczułam się trochę tak jakbym wróciła do domu. Raczej na pewno tak się poczułam. Nagle zauważyłam JĄ. Stała przy bramie domu chłopaków. Wyglądała tak jak kiedyś, rozmazany tusz, jakiś niedbale zarzucony płaszcz. Kiedy nas ujrzała szybko pobiegła w stronę limuzyny. Chłopaki nawet o centymetr nie zmienili swoich poprzednich pozycji. Pewnie myśleli, że to kolejna napalona fanka, ale nią nie była. Liam kiwnął na Paula, który wysiadł z samochodu i krzycząc coś zaczął iść do biegnącej kobiety. Złapał ją, ale ona strasznie się wyrywała. Nie mogłam tak dłużej siedzieć i bezczynnie patrzeć się na to. Otworzyłam drzwi i wysiadłam. Harry spojrzał na mnie zdziwionym wzrokiem, ale nic nie mówiąc zamknęłam mu drzwi przed nosem.
- SANDRA! SANDRA! - płakała, krzyczała i wyrywała się ochroniarzowi.
- Puść ją. Poradzę sobie. - spojrzał na mnie z powątpieniem w oczach, po czym rozluźnił swój żelazny uścisk i wolnym krokiem poszedł do chłopaków. Dałam mu znak głową, że może odjechać. Wykonał polecenie i już po chwili, wielka, czarna limuzyna pojechała po kamienistej drodze do willi. Z okien wystawały ciekawskie głowy chłopaków. Kiedy już miałam pewność, że nas nie widzą spojrzałam na moją rozmówczynię. Założyłam ręce i czekałam na jakąkolwiek reakcję z jej strony. Najpierw chciała mnie przytulić, ale odsunęłam się.
- Co to miało być...? - zapytałam się stanowczo i uciekłam wzrokiem w prawo. Rozpłakała się i schowała twarz w dłonie.
- Skarbie! Ja nie chciałam! Naprawdę! - udało jej się wydusić.
- Jak to nie chciałaś? Zdradziłaś tatę! Rozumiesz? Nie! Nic nie rozumiesz! Wiesz co to jest zdrada! Nie mogę uwierzyć, że dopuściłaś się czegoś takiego! - krzyczałam na nią, a ona tylko kuliła się i coraz bardziej płakała.
- Ale...
- Nie ma żadnego ale! Przecież wiem co widziałam! - nie mogłam się powstrzymać. To straszne, ale miałam ochot uderzyć własną matkę. Nie spodziewałam się, że kiedykolwiek jeden z moich rodziców zdradzi tego drugiego. Nagle złapała się murku ogradzającego posiadłość chłopców. Zaczęła ciężko oddychać.
- Mamo?! Co się stało?! - zdziwiona tą sytuacją podeszłam do niej i niepewnie złapałam ją za ramię. Chwyciła się za klatkę piersiową i głośno sapała. Zrobiła się strasznie blada, a w jej oczach widziałam przerażenie. Nagle jej oczy się zamgliły i bezwładnie upadła na ziemię. Nie udało mi się jej złapać. Nie wiedziałam co robić. Moje serce zabiło szybciej. Kucnęłam przy niej i próbowałam ją jakoś obudzić, ale wszystko na nic. Złapałam się za kieszeń moich spodni, ale nie było w niej telefonu, bo został w samochodzie. Nie zastanawiając się w ogóle pędem ruszyłam po kamiennej drodze w stronę willi. Płakałam i krzyczałam, ale odpowiadała mi tylko i wyłącznie pustka. Kiedy dobiegłam z hukiem otworzyłam drzwi. Nikogo nie było na dole. Chwyciłam jakiś telefon ze stołu i zadzwoniłam po pogotowie. Roztrzęsionym głosem powiadomiłam ich o całej sytuacji. Chłopaki zeszli na dół i patrzyli na mnie.
- Bo mama... Ona... - rozpłakałam się jeszcze bardziej i wybiegłam z domu. Najszybciej jak mogłam dotarłam do miejsca, gdzie zostawiłam mamę, ale... Nie znalazłam jej tam. Zostało tylko puste miejsce. Strach opanował moje ciało. Nie wiedziałam co robić. Jak głupia zaczęłam biegać w koło i krzyczeć. Chłopaki nie wiedzieli o co chodzi, ale szukali razem ze mną. Nagle Harry zatrzymał mnie i spojrzał mi głęboko w oczy.
- Kogo my szukamy? O co chodzi? - z moich oczy wypłynęły kolejne strumienie łez.
- Mojej... Mamy... - wydusiłam i wyrwałam się mu. Zaczęłam przeczesywać cały ogród. W mojej głowie pojawiało się tyle myśli. Przelatywały z prędkością światła i znikały. Nie wiedziałam co mogło się stać. Porwali ją? Poszła? Druga opcja wydawała mi się dziwna, bo przecież upadła i była nieprzytomna. Tak się bałam, że już nigdy jej nie zobaczę. Z rozmyślań wyrwał mnie dźwięk syreny policyjnej. Jak widać chłopaki zawiadomili już o tym zdarzeniu policję. Pobiegłam do nich i roztrzęsiona wtuliłam się w Harrego. Mój spływający tusz brudził jego białą bluzkę. Oczywiście wścibscy paparazzi już się zebrali i zaczęli nam robić miliony zdjęć. Nie miałam na to ochoty, więc unikałam ich jak mogłam. Ochroniarze i policjanci zabrali się za poszukiwania, a ja z bezradności usiadłam na jakiejś ławce i wypłakiwałam się dalej Hazzie.

Nie wiem ile to trwało, ale w końcu podszedł do nas jeden ze stróży prawa.
- Mogę z panią porozmawiać? - zwrócił się do mnie. Wzięłam głęboki wdech i wstałam odchodząc gdzieś dalej z policjantem.
- Proszę mi dokładnie opisać całą sytuację. - stanowczym tonem powiedział, po czym otworzył notatnik i wyjął z kieszeni spodni długopis.
- Moja mama przyjechała tu do mnie po takiej niezręcznej sytuacji między nami. Chłopaki pojechali samochodem z ochroniarzami do domu, a ja zostałam tu sama z nią. Kłóciłyśmy się, kiedy nagle zemdlała. Pobiegłam do willi w poszukiwaniu pomocy, a kiedy wróciłam nie było jej... - z moich oczu kolejny już raz tamtego dnia wypłynął strumień łez. Skończył notować, po czym spojrzał na mnie.
- Rozumiem, że jest pani ciężko, ale robimy wszystko co w naszej mocy.
- Rozumiem...
- Jeszcze jedno, czy brama była otwarta kiedy zostawiła pani mamę samą w stanie zemdlenia? - chwilę się zastanawiałam, ale po chwili przypomniałam sobie, że tak.
- Tak... - spuściłam głowę, bo zdałam sobie sprawę co zrobiłam. Zachowałam się strasznie nieodpowiedzialnie. Każdy mógł tu sobie wejść. To przez moją głupotę.
- To wszystko, dziękuję. Proszę być dobrej myśli. - odszedł zostawiając mnie samą.

Siedzę w moim pokoju całkiem sama. Nie mogę zasnąć. Znowu. Z resztą jak mogłabym zasnąć po czymś takim? To byłoby nienormalne, przecież najpawdopodobniej porwali moją mamę! Tak, płaczę teraz. Nigdy nie spodziewałam się, że coś takiego mnie spotka, a co najważniejsze, to to wszystko z mojej winy. Nienawidzę siebie za to. Jak mogłam tak postąpić? Jestem głupia, beznadziejna... Szukam ratunku w nikotynie... Znowu...

 

Zamknęłam czarny zeszyt, który od tamtego dnia służy mi jako pamiętnik. Moja bezsilność mnie przerażała. Nie mogłam sobie poradzić z tą sytuacją. Jednocześnie pragnęłam bliskości jak i samotności. Wybrałam to drugie, ale nie wiem czy był to dobry wybór. Usłyszałam nieśmiałe pukanie do drzwi.

- Proszę. - szepnęłam i znowu usiadłam pod oknem. Do pokoju wszedł... Niall? Spodziewałam się Zayna, albo Harrego, ale nie Horanka. Cichutko usiadł obok mnie.

- Bardzo mi przykro... To nie twoja wina, nie obarczaj się tym. - powiedział szeptem, jakby bał się, że mnie wystraszy. Schowałam twarz w dłoniach.

- Nie gadaj głupot! To moja wina! - właściwie to już wyłam. Rozpacz rozdzierała mnie od środka. Cały czas myślałam o tym co musi przeżywać mama. Nie mogłam. Zrobiłam to co napisałam w pamiętniku, nikotyna. Już chciałam zapalić, kiedy ciepła dłoń Nialla powstrzymała mnie. Zapomniałam, że on też tu jest. Wyjął papierosa z mojej ręki i odłożył go na bok.

- Nic w życiu nie dzieje się bez powodu. Wszystko jest po coś. Czasem świat musi się zawali, żeby potem było dobrze. - uśmiechnął się ciepło i nieśmiało objął mnie ramieniem. Znowu wypłakiwałam się chłopakowi w ramię brudząc mu koszulkę... Sięgnęłam ręką po papierosa, ale Horan znowu złapał mnie za rękę.

- Nie rób czegoś, czego będziesz żałowała później. - pomału odsunęłam dłoń i wtuliłam się w chłopaka. Spojrzał w kierunku telewizora.

- Masz ochotę na film? - zapytał nieśmiało.

- Dzięki, ale nie. Chcę pobyć sama. - wstał i z wahaniem cmoknął mnie w policzek po czym opuścił pokój. Znowu zostałam sama.

 

Właściwie to tylko Niall nie ma dziewczyny. Jest cichy i spokojny. Nieśmiały, ale ma bardzo dobre serce. Potrafi pocieszyć. Prosiłam innych o samotność, ale tylko on przyszedł. Gdzieś w głębi jego serca siedziało takie coś, że wiedział, że powinien tu jednak przyjść. Inni nie mają tego czegoś. Nawet Harry.

__________________________________________________________________________________

Witam ponownie. Jak wiecie z aktualności wszystko przez tatę. xD Ogólnie wydaje mi się, że rozdział jest do niczego, krótki, nudny i bez sensu. :( Aż tak strasznie źle? Piszcie co myślicie. Postaram się napisać dłuższy następny i dodać go szybciej. Jeśli jest beznadziejny to baaardzo przepraszam...

 

Rozdział 13 "To niemożliwe"

Środa; 09.01.13r;
Zakopane

Wiecie jak to jest leżeć z kimś w jednym łóżku, ale jednocześnie go nienawidzić i kochać? Ja wiem. Spojrzałam po raz setny na zegarek, 4.13. Zrezygnowana opadłam na łóżko. Od dwóch godzin nie mogę zasnąć. Schodziłam już na dół po wodę i zaglądałam na taras, gdzie nie znalazłam Zayna. Harry przez ten cały czas spał odwrócony do mnie plecami. Zrobiłam to samo i moja początkowa niechęć do jego osoby przerodziłam się w tęsknotę. Tak pragnęłam odwrócić się, pocałować go i zasnąć wtulona w jego umięśniony tors, ale nie mogłam. Obiecałam sobie, że będę silna i tak łatwo się nie dam. Po kilku minutach tępego patrzenia się w sufit rozpłakałam się. Nienawidzę kiedy nie mogę zasnąć, a często tak mam kiedy jestem zdenerwowana i się czymś martwię. Pomyślałam, że pójdę do Zayna. Cichutko wstałam i na palcach ruszyłam w stronę schodów z zamiarem zejścia i na dół i udania się do sypialni Niallera i Malika.
- Gdzie idziesz? - szepnął Harry. Aż podkoczyłam, bo myślałam, że śpi.
- Napić się. - skłamałam. Już chciałam iść, kiedy nagle odezwał się ponownie.
- Sandra? - nic mu nie odpowiedziałam, tylko odwróciłam się na pięcie zakładając ręce. - Płakałaś! - widziałam po nim, że chciał coś innego powiedzieć, ale kiedy zobaczył moją twarz i opuchnięte oczy zmienił zdanie. Wstał z łóżka i podszedł do mnie łapiąc mnie za ramiona. Spojrzałam w jego przepiękne zielone oczy i delikatnie zadrżałam kiedy poczułam jego dotyk na swoim ciele. Do oczu cisnęły mi się łzy, więc pozwoliłam im się wydostać. Zacisnęłam powieki przez co wypłynęły i rozpoczęły wędrówkę po mojej twarzy.
- Sandra... Ja... - nie mógł z siebie wydusić jakiegoś sensownego zdania. Jąkał się. - Bardzo mi przykro! Przepraszam, że Cię zaniedbywałem i... - przyłożyłam swój wskazujący palec do jego ust. Zamilkł.
- To moja wina. Bezpodstawnie Cię oskarżałam. Możesz chodzić gdzie chcesz, a ja Cię nie będę kontrolowała i dopóki nie będę miała dowodów nigdy nie oskarżę Cię o zdradę. - powiedziałam na jednym wdechu najszybciej jak umiałam. - Przepraszam... - dodałam już ciszej. Zaskoczenie pojawiło się w jego oczach. Szeroko je otworzył i zaczął powoli oglądać moją twarz. Delikatnie założył mój niesforny kosmyk włosów za ucho. Uśmiechnęłam się lekko i zarzuciłam ręcę na jego szyję. Zbliżyłam się tak, że nasze nosy delikatnie się dotknęły. Wlepiłam swoje oczy w jego. Objął mnie w pasie i mocniej przyciągnął do siebie. Tym razem ja zaczęłam delikatnie muskając jego usta. Przygryzłam jego wargę i zaczęłam go coraz zachłanniej całować. Oddawał każdą moją pieszczotę. Nasze języki toczyły walkę. Tak, jestem uzależniona od jego pocałunków. Są magiczne i wyjątkowe. Nie da się tego opisać słowami, to trzeba poczuć.

 

Leżałam opierając głowę na jego nagim torsie. Harry głaskał mnie po włosach i co jakiś czas całował w szyję.

- Podobało Ci się? - wymruczał mi do ucha. Zachichotałam na samo wpomnienie tego co się działo przed chwilą. Wtuliłam się w jego rozgrzane ciało i zasnęłam.

 

Obudziłam się przytulona do Hazzy. Szturchnęłam go lekko, a on otworzył oczy i uśmiechnął się ciepło. Poszłam się umyć i ubrać po czym gotowa zeszłam z Loczkiem na dół. Chłopaki uśmiechnęli się na nasz widok. Byliśmy zadowoleni, a nie tak jak przez ostatnie dni przygnębieni.

- To co robimy w ten ostatni dzień? - Liam spojrzał na mnie.

- Mnie się pytasz? - uśmiechnęłam się. - nie idźmy na narty. - odparłam, bo nie miałam na to ochoty.

- To może jakiś spacer, kawiarni i potem obiad w restauracji? - Louis zaproponował.

- A wieczorem zrobimy ognisko! - wykrzyknął uradowany Niall.

- Super! To wychodzimy o 13.00. - dodałam. Reszta śniadania przebiegła w miłej atmosferze. Potem każdy zajął się sobą.

 

Wesołą gromadką ruszyliśmy w drogę. Cały czas szłam obejmowana przez Harrego, Danielle szła wtulona w Liama, a Eleonor trzymała za rękę z Louisa. Niall smętnie powłuczył nogami, a Zayn zamyślony podążał za nami z tyłu. Weszliśmy do kawiarni "Samanta". Wypiliśmy kawę i zjedliśmy po jakimś deserze. Ja wybrałam pyszną kremówkę wiedeńską, która jest tam specjałem. Najedzeni z chęcią na dalszy spacer wyszliśmy z ciepłego pomieszczenia na mróz. Dopadły nas jakieś fanki więc chłopacy porozdawali autografy i porobili sobie zdjęcia. Podpisałam się kilku dziewczynom i zostawiając usatyswakcjonowane  Directionerki poszliśmy dalej. Zaczął padać śnieg więc straciliśmy ochotę na spacerowanie. Zimny puch coraz gęściej padał. Weszliśmy do jakiejś góralskiej restauracji. Chłopaki stwierdzili, że muszą się objeść. Jak powiedzieli tak zrobili. Zamówili tyle jedzenia, że nasz stolik prawie uginał się pod jego ciężarem. O dziwo z pomocą naszego niezawodnego Niallerka udało im się to zjeść. Chcieliśmy przeczekać śnieżycę, ale zaczęło się ściemniać, a opady ani troche nie słabły.

- Chłopaki, chyba nie mamy wyjścia. Idziemy! - powiedział Liam. Wszyscy spojrzeli na niego zniechęconym wzrokiem.

- Mam pomysł! - Harry wstał, zarzucił na siebie płaszcz i szybko wybiegł zostawiając nas. Wyjrzałam przez okno i zobaczyłam oddalającą się sylwetkę mojego chłopaka. Zrezygnowana usiadłam i zamówiłam jeszcze grzane wino. Po jakimś czasie przybiegł do nas ośnieżony Loczek. Uśmiechał się od ucha do ucha.

- Chodźcie! - ponaglił nas ręką. Ubraliśmy i wyszliśmy na mróz. Zamieć bardzo ograniczała widoczność, ale udało mi się dostrzec dorożkę. Uśmiechnęłam się szeroko i wsiadłam do wozu. Był duży, więc wszyscy się pomieściliśmy. Wtulona w Harrego zapatrzyłam się na Krupówki. Obserwowałam ludzi. Zadowolych, smutnych, zakochanych. Tyle uczuć przewija się na ulicach. Tętent kopyt konia i rytmiczne podskakiwanie powozy sprawiały, że poczułam się senna. Walczyłam z tym, bo nie chciałam zasnąć w takim momencie. Nagle moją uwagę przykuła pewna para. Wpatrywali się w szybę jubilera i z zaciekawieniem oglądali biżuterię i zegarki. Nie widziałabym ich twarzy, ale niestety odbijały się w szybie.

- STOP! - krzyknęłam na co woźnica gwałtownie zahamował. Wyskoczyłam z pojazdu i ze łzami w oczach pobiegłam ku tej dwójce. Już byłam tak blisko, kiedy zauważyłam, że złączyli się w pocałunku. Zatrzymałam się i nie mogłam uwierzyć, nie mogłam uwierzyć w to co widziałam. Powoli przeszłam tak, aby tylko kobieta mnie widziała. Stałam za plecami mężczyzny i płakałam. Zobaczyła mnie i natychmiast przerwała, ale ja najszybciej jak umiałam pobiegłam w stronę powozu. Wskoczyłam i włożyłam twarz w miękki płaszcz Harrego. Pojazd ruszył, a ja szlochałam i nie mogłam przestać mimo pocieszeń wszystkich. Nikt nie wiedział dlaczego płaczę, ale i tak starali się mi pomóc. Kocham ich za to. Za przyjacielską miłość i bezinteresowną pomoc. Dojechaliśmy pod bramę prowadzącą do naszego domku. Niechętnie wyszłam i powoli zaczęłam iść. Hazza złapał mnie i już po chwili niósł mnie w jakąś nieznaną mi stronę. Nic mnie wtedy nie obchodziło. Usadził mnie na czymś twardym i zimnym. Zauważyłam, że jest to ława z drewna. Chłopaki zabrali się do rozpalania ogniska, a dziewczyny pobiegły do domku po ciepłe koce.

 

 

Uwielbiam patrzeć na ogień. Tak też zrobiłam i tym razem. Zapatrzyłam się w tą niesamowitą siłę natury, która przemienia wszystko w proch. Ogniki tańczyły wesoły taniec powoli niszcząc drewno. Niall przyniósł kijki, kiełbaski i gitarę. Po chwili dobiegły dziewczyny z kocami. Owinęłam się ciepło i z piekłam moją kiełbaskę. Zapomniałam o tym co widziałam. Usłyszałam pierwszy dźwięki gitary. Zayn zaczął śpiewać jak sądzę ich piosenkę. To dziwne, bo jeszcze nigdy nie słyszałam żadnego ich kawałka. Wsłuchałam się w przyjemne brzdąkanie gitary i w głos Louisa.

You can't go to bed without a cup of tea..
And maybe that's the reason that you talk in your sleep.
And all those conversations are the secrets that I keep
Though it makes no sense to me.

I know you've never loved the sound of your voice on tape,
You never want to know how much you weigh.
You still have to squeeze into your jeans,
But you're perfect to me.

I won't let these little things slip out of my mouth..
But if it's true it's you, it's you they add up to.
I'm in love with you and all these little things.

You'll never love yourself half as much as I love you.
You'll never treat yourself right, darlin' but I want you to.
If I let you know, I'm here for you, maybe you'll love yourself,
Like I love you. Ooh..

I've just let these little things slip out of my mouth.
'Cause it's you, oh it's you.. it's you they add up to.
And I'm in love with you and all these little things.

I won't let these little things slip out of my mouth.
But if it's true. it's you.. it's you they add up to.
I'm in love with you. And all your little things.

 [One Direction "Little Things"]

Kiedy skończyli Harry otarł moje łzy wzruszenia i pocałował mnie. Ukratkiem zauważyłam, że nasze dwie pozostałe pary robią to samo. Nialler skrępowany tą sytuacją zaczął uważnie oglądać swoją gitarę, a Zayn odszedł trochę dalej zapalić. Kiedy wreszcie oderwaliśmy się od siebie zabraliśmy się do jedzenia. Później chłopaki śpiewali jeszcze kilka piosenek. Podobały mi się, zwłaszcza że większość z nich była o miłości i Harry śpiewał to do mnie. Zapamiętałam refren jednej z niej i cały czas chodzi mi po głowie.

Cause you were mine for the summer.
Now we know its nearly over.
Feels like snow in september,
But I always will remember.
You were my summer love.
You always will be my summer love.

[One Direction "Summer Love"]

 

Leżałam na kolanach Loczka i słuchałam jakiejś strasznie bezsensownej rozmowy Lou z Niallem.

- Słońce, powiesz mi co tam zobaczyłaś? - spojrzał na mnie z góry zielonym spojrzeniem.

- Kiedyś, ale nie teraz... - mój humor momentalnie się zepsuł. Zrozumiał i już o nic mnie nie pytał. Zacisnęłam usta w kreskę i starałam się nie rozkleić. Sięgnęłam ręką do kieszeni i wyjęłam jednego papierosa. Zapaliłam i wypuściłam obłoczek dymu.

- PALISZ? - wszyscy po za Zaynem spojrzeli na mnie.

- Tak. - nie przejmowałam się tym. Może to nałóg? Nie wiem, ale teraz kiedy mam problem sięgam po papierosy. Życie, bywa.

 

__________________________________________________________________________________

 

Witam wszystkich! Dodałam szybko i mam nadzieję, że się podoba. ;) Liczę na dużo szczerych komentarzy i proszę, nie róbcie spamu. Jak macie jakiś pomysł kogo zobaczyła Sandra to piszcie swoje przypuszczenia w komentarzach. Wszystko okaże się w następnym rozdziale. Przepraszam za wszystkie błędy!

Pozdrawiam! xx

 

Rozdział 12 "Za pięknie"

Piątek; 04.01.13r;
Zakopane

Oparłam głowę na rękach i kołysałam się w przód i w tył. Tkwiłam w tej pozycji już dłuższą chwilę. Starałam się zachować jasność umysłu i uporządkować sobie wszystkie myśli. Okej, pocałowałam Abigail, która jest dziewczyną, ale w sumie to nic złego się nie stało. Każdemu może się zdarzyć jakaś dziwna sytuacja po pijaku, tak? To jest w miarę normalne. Postanowiłam zatrzymać tą wiadomość dla siebie i Ab. Lepiej, żeby nikt się nie dowiedział. No jeszcze ten cały Mark o tym wie i jego kumpel, ale gdzieś mam to co sobie myślą. Wstałam i poszłam się odświeżyć. Pamiętałam o swoich poprzednich doświadczeniach, więc najpierw zapukałam. Odpowiedziała mi pustka, więc weszłam do środka.

"Założyłam słuchawki i włączyłam coś ostrzejszego. Podgłośniłam, bo nie chciałam się rozpłakać. Ruszyłam w dalszą wędrówkę po mieszkaniu Marcina. Przymknęłam oczy, żeby wczuć się w muzykę i weszłam do ostatniego pokoju. Otworzyłam oczy i zdążyłam tylko krzyknąć:- O BOŻE! - zatrzasnęłam drzwi i jak najszybciej zbiegłam na dół. Myślałam, że się spalę ze wstydu. Znałam go tak krótko, a już widziałam go nago... Wlazłam mu do łazienki jak ostatni cham kiedy się mył." [Rozdział 3]

- Hej słoneczko!  Jak się spało? - Harry powitał mnie i dał mi porannego buziaka w policzek.
- A  dobrze. - uśmiechnęłam się i dosiadłam się do stołu. Wszyscy zajadali się pyszną jajecznicą i rozmawiali. Pogrążyłam się w początkowo zabawnej pogawędce z Danielle.
- To co robimy dzisiaj? - Louis przerwał wszystkie rozmowy.
- Chodźmy na stok! -Niall oderwał się na chwilę od swojego talerza pełnego jedzenia.
- Okej, to o której? - zapytałam się.
- No nie wiem. Teraz jest 12.00 to może gdzieś o 14.00. Pasuje? - Liam spojrzał na wszystkich.
- Spoko. - odpowiedziałam tylko i zabrałam się do kończenia posiłku. Tym razem Zayn wszystko sprzątał. Reszta rozsiadła się przed telewizorem, a ja poszłam na górę i wzięłam laptopa. Przez to wszystko strasznie zaniedbałam wszystkie moje konta. Postanowiłam zacząć od twittera. Zalogowałam się i zauważyłam ponad 5000 nowych followersów. Jak widać paparazzi rozszyfrowali już moje dane i teraz wszystkie Directionerki postanowiły dać mi follow. Normalne. Wiedziałam, że pewnie mam masę hejtów i pytań, więc nawet nie sprawdzałam tego. Napisałam krótkiego tweeta.

"Nie ma to jak Zakopane! :D xx"

Po czym wstawiłam zdjęcie, które zrobiłam kiedy wjechaliśmy do Zakopca.

 

Zastanawiałam się przez chwilę czy nie powinnam napisać po angielsku, ale stwierdziłam, że nie. Niech się pomęczą z Google Translate. Zdjęcie też słabej jakości, ale nie chciało mi się szukać innego. Wylogowałam się, bo zaczął się straszny spam. Posiedziałam jeszcze trochę w internecie i poszłam się ubrać w mój nowy strój narciarski.

 

*na stoku*

Stałam w puchatym kombinezonie narciarskim, który masakrycznie mnie pogrubiał. Przed chwilą założyłam buty narciarskie i już zdrętwiały mi stopy. Beznadziejnie się w tym chodzi. Ogólnie czułam się do dupy, no ale cóż. Z wahaniem spojrzałam na górę. Co prawda "ośla łączka", ale mnie i tak przerażała. Nigdy nie jeździłam na nartach. Wcisnęłam buty w narty i niezdarnie ruszyłam za Harrym. Niall, Zayn i Liam poszli na jakąś bardziej wymagającą górkę ze swoimi deskami snowbordowymi, a ja z Harrym, Louisem i Eleonor zastałam na płaskiej górce. Danielle została w domku, bo powiedziała, że skoro jest tancerką nie może się narazić na kontuzję. Trochę mnie to zmartwiło, bo jakoś nie widziało mi się zjeżdżanie w towarzystwie El. Przeszłam przez bramkę prawie się wywalając. Jakiś facet podał mi rurkę zakończoną kółkiem i już po chwili ciągnięta przez maszynę jechałam w górę. Kurczowo uczepiłam się prętu. Co jakiś czas moje narty skręcały i bałam się, że spadnę. Kiedy nadszedł moment puszczenia się oczywiście zrobiłam to za wcześnie i zaczęłam tyłem zjeżdżać w dół. Wydarłam się głośno. Na szczęście Harry jechał tuż za mną i złapał mnie. Zatrzymali wyciąg, a ja stanęłam sobie z boku czekając aż przyjedzie jakiś wolny pręt. Po kilku próbach wreszcie wjechałam na górę. Hazza dzielnie na mnie czekał i uśmiechnął się kiedy pojawiłam się obok niego. Ze strachem w oczach spojrzałam w dół.

- Może powinnam jakiegoś instruktora mieć, co? - spojrzałam na Loczka.

- A znajdziesz lepszego instruktora niż mnie? - uśmiechnął się ukazując śnieżno - białe zęby. Dał mi krótkiego buziaka po czym powoli ruszył w dół. Zaczęłam jechać za nim. Czułam, że wyglądam jak ostatnia ofiara losu. Oczywiście wywaliłam się kilka razy, ale jakoś dojechałam. Nie było tak źle. Jeździliśmy jeszcze długo. Co jakiś czas zerkałam na roześmianych Louisa i Eleonor. Kiedy zauważała, że się na nią patrzę mrużyła z wściekłością oczy.

 

Zjechałam na dół próbując jakoś w miarę ładnie zahamować.

- Pięknie! Coraz lepiej Ci idzie! - Niall podbiegł  i przytulił mnie. Postanowiliśmy pójść do baru napić się czegoś ciepłego. Po chwili siedziałam już z przy ciepłym kominku z  gorącą czekoladą w ręcę. Nie była jakaś bardzo dobra, ale ważne, że ciepła. Chłopaki chcieli jeszcze iść jeździć, ale ja nie miałam ochoty. Powiedziałam, że wrócę sama i tak też zrobiłam. Oddałam cały sprzęt do wypożyczalni i spacerkiem ruszyłam w stronę domku. Danielle siedział przy stole i piła herbatę.

- Hej! - na mój widok wstała i uściskała mnie. - Coś się stało? Czemu wróciłaś? - zaniepokojona spojrzała na mnie.

- Nie! Wszystko okej. Chłopaki chcieli jeździć, a mi się już nie chciało. - uśmiechnęłam się.

- A jak tam Liam? Cały?

- Tak! Wszyscy cali! - roześmiałyśmy się.
- Chcesz herbaty? - zapytała.

- Chętnie. - zaparzyła mi, po czym usiadła obok mnie na kanapie. Zdążyłam się już przebrać z niewygodnego stroju. Rozmawiałyśmy o jakiś głupich rzeczach.
- Dan, czemu Eleonor jest taka? - pokiwała głową.
- Myślę, że jest zazdrosna. Wiesz, chce mieć Louisa tylko dla siebie. - odpowiedziała po chwili.
- Ale ja jej wcale nie chcę go odbić! To tylko kolega. - wkurzyłam się, bo El naprawdę działa mi na nerwy. Danielle oczywiście ma rację, ale i tak nie rozumiem tego.
- Wiem. - uśmiechnęła się. - Może ma taki charakter. - rozmawiałyśmy jakiś czas. Postanowiłam pójść na górę. Myślałam o tej całej sprawie z Abigail. Może powinnam powiedzieć o tym Dani? Podeszłam do okna i zapatrzyłam się. Śnieg leniwie sypał. Góry w oddali dodawały temu miejscu uroku. Podniosłam nogę do góry i zaczęłam tańczyć. Nie było za dużo miejsca, więc przeniosłam się na łóżko. Skończyłam i uśmiechnęłam się.
- Tak, kocham to. - szepnęłam do siebie.
- Ja też. - Dan obięła mnie ramieniem. Nie zdziwiłam się, że tam była. Często ktoś przez przypadek ogląda jak tańczę, więc przyzwyczaiłam się.

Nawet ni zauważyłam kiedy to tak szybko zleciało. Do końca naszego wyjazdu został jeszcze jeden dzień. Jeszcze tylko raz byłam na stoku. Tym razem na wyciągu kszesełkowym. Poobijałam się strasznie więc zakończyłam już moją jazdę na nartach. Kiedy chłopaki z Eleonor jeździli, ja zostawałam z Dani. Wynajmowałyśmy sobie salę do ćwiczeń i tańczyłyśmy. Ja pokazywałam jej elementy baletu, a ona uczyła mnie różnych technik. Przez ostatnie dwa dni Zayn też zostawał. Nie wiem czemu. Jeździł razem z nami do ośrodka sportkowego gdzie chodził na siłownię, a my na salę. Byliśmy kilka razy na Krupówkach i w kawiarni. Na obiad chodziliśmy zazwyczaj do restauracji. Moje nocne rozmowy z Malikiem stały się już tradycją. Zawsze kładę się do łóżka, czekam aż Harry zaśnie i idę na taras. Ani razu nie skusiłam się na papierosa, za to Zayn zawsze pali. Wczoraj Loczek znalazł mnie. Wkurzył się i od tamtej pory jest jakiś dziwny. Przygaszony. Naprawdę nic nie łączy mnie z Zaynem, po za przyjaźnią. Darzę go zaufaniem i po prostu zwierzam mu się z moim problemów i tyle.

Zapomniałam co przeczytałam i powróciłam wzrokiem na górę strony.

 

"Bing mówi, że za cholerę nie zna nikogo mądrzejszego i bar-

dziej inteligentnego niż Miles. Poznali się, gdy byli jeszcze

nastolatkami, w dawnych czasach, gdy chodzili razem do li-

ceum, więc ich przyjaźń trwa wystarczająco długo, by to, co

mówi Bing, było w pełni uzasadnione, ale jej zdaniem Bing

zawsze przesadza i dopiero czas pokaże, czy Senor Heller za-

sługuje na takie zachwyty.

    Jest sobota, szara sobota na początku grudnia i nikogo

oprócz niej nie ma w domu. Bing wyszedł godzinę temu na

próbę, Ellen pojechała na dzień do siostry i jej maleńkich

bliźniaków na Upper West Side, Jake jest w Montclair w New

Jersey u brata i bratowej, która także niedawno urodziła dziec-

ko. Wszędzie wysypują się nowe dzieci, na każdym skrawku

kuli ziemskiej kobiety nabrzmiewają, prą i uwalniają z siebie

świeże armie nowo narodzonych, dając swój skromny wkład

w przedłużenie ludzkiej rasy, i za jakiś czas w niedalekiej przy-

szłości chciałaby poddać swoje łono próbie i zobaczyć, czy

również może być w tej dziedzinie przydatne."

 

[Fragment książki Paul'a Auster'a pt. "Sunset Park"]

 

- Sandra! Idziesz z nami na Krupówki? - do naszej sypialni wbiegł Harry. Przerwałam czytać i spojrzałam mu w oczy.

- Nie, nie chce mi się. Idźcie sami. - powróciłam do lektury, ale nie zdążyłam nic przeczytać.

- Super... Zayn też zostaje. - spojrzałam w jego zawiedzione oczy. - I pewnie kurde znowu będziecie sobie gadać na tarasie! A może to coś więcej. co? - zamurowało mnie. Usiadłam po turecku.

- Pogięło Cię? To tylko rozmowy. - starałam się zachować spokój.

- Tak? A skąd ja mam mieć pewność? Codziennie sobie z nim tam "rozmawiasz". - zakreślił w powietrzu cudzysłów. - i jeździsz razem z nim do tego ośrodka sportowego.

- Myślisz, że bym Cię zdradziła? A skąd ja mam wiedzieć czy ty tam w tych barach nie podrywasz jakiś dziewczyn, co? Czasami wracasz później niż inni.

- Nie zdradziłbym Cię! Za bardzo Cię kocham... - spuścił wzrok.

- A wiesz czemu rozmawiam z Zaynem? Bo ty nie poświęcasz mi uwagi! Kładziesz się spać, zamiast spędzić trochę czasu ze swoją dziewczyną! Olewasz mnie! Mógłbyś chociaż raz zostać ze mną w domu, a nie jechać  na narty! - wkurzyłam się i stałam teraz na wprost niego.

- A ty zawsze musisz gnić w domu? Po to tu przyjechaliśmy, żeby w domu siedzieć?

- To był Wasz pomysł! - dźgnęłam go palcem w brzuch.

- To mogłaś powiedzieć, że nie zamierzasz jeździć! To byśmy nie pojechali!

- A ty... - nie pozwolił mi dokończyć, bo zatkał mi usta swoimi. Całował strasznie zachłannie. Tak dawno się nie całowaliśmy, że nie chciałam przerwać. Za bardzo tego pragnęłam. Pchnął mnie na łóżko przez co leżał na mnie. Zaczął rozpinać guziki mojej koszuli. Z całej siły uderzyłam go w policzek.

- Teraz jesteś taki kochany? Trzeba się było wcześniej mną interesować. - wstałam i pobiegłam do łazienki. Zamknęłam drzwi na klucz i rozpłakałam się. Nigdy się nie kłóciliśmy. To było pierwszy raz. Właściwie to od początku wszystko było za proste. Dobijał się do drzwi jakiś czas, ale w końcu zrezygnowany wyszedł z domu. Kiedy miałam już pewność, że go nie ma wyszłam i skierowałam się na taras. Zayn mocno mnie przytulił.

- Daj! - wyciągnął paczkę w moją stronę i dał mi zapalniczkę. Zaciągnęłam się i o dziwo nie zaksztusiłam się. Pomogło.

 

 

__________________________________________________________________________________

 

No i jest! Coś mniej komentarzy tym razem daliście... :( No trudno, mam nadzieję, że się poprawicie, bo BARDZO  mi zależy na waszych opiniach. Mam nadzieję, że czytacie "Aktualnośći". Jeśli tak to wiecie, że planuję założyć kolejnego bloga. Pojawił się komentarz, że "nie będę miała czasu, bo już na tym blogu rzadko są rozdziały". To zależy od Was. Więcej komentarzy = szybciej rozdział. Jeżeli chcecie rozdziały mogą się pojawiać częściej, ale będą o połowę krótsze, to jak wolicie? Wybierajcie odpowiedź w ankiecie. :)

PS. Zrobię listę "Top 3" gdzie będą linki do moich trzech ulubionych blogów. Jeżeli chcesz, żebym wzięła pod uwagę TWÓJ blog to podaj go w zakładce "Wasze blogi". ;3

PSS. Jak są jakieś błędy to bardzo przepraszam!

Pozdrawiam Was ciepło! xoxo

 

 

Rozdział 11 "Z powrotem w domu"

Czwartek; 03.01.13r;
Londyn

- Aaaa! Zaspaliśmy! - wstaliśmy z Harrym gwałtownie z łóżka i jak wariaci zaczęliśmy biegać po domu. Wszyscy szukali swoich bagaży, w pośpiechu zakładali ubrania i jedli coś. Panował straszny hałas i biedny ochroniarz usiłował nas uspokoić. Całe do zdarzenie przypominało scenę z "Kevin sam w domu". Kiedy już udało mi się znieść wszystkie moje rzeczy na dół, pokierowana przez Liama poszłam na podiazd do wielkie limuzyny. W środku siedział już Harry. Usiadłam mu na kolanach i oparłam głowę na jego ramieniu. Nienawidzę wcześnie wstawać. Zawsze wyglądam jak zombie, źle się czuję i jestem przymulona przez cały dzień. Miałam zamiar przespać się w drodze na lotnisko, ale nie wiedziałam wtedy jeszcze jak się podróżuje z One Direction. Chłopaki wpadli do środka i zaczęli się wydzierać. Bili się przez całą drogę. Kiedy nareszcie dojechaliśmy poszliśmy do jakiegoś tylnego wejścia. Weszliśmy do dziwnego pomieszczenia. Stały tam dwie dziewczyny, które kiedy nas ujrzały rzuciły się Louisowi i Liamowi na szyję.
- Danielle poznaj Sandrę. - śliczna brunetka uśmiechnęła się szeroko i podała mi rękę. Poczułam w niej bratnią duszę. Wiedziałam, że się polubimy.



 

Teraz druga z dziewczyn wyciągnęła do mnie rękę. Uśmiechnęła się sztucznie.

- Część, jestem Eleonor. - odwzajemniłam nieszczery gest i podałam jej rękę.

 

Nie przypadła mi do gustu. Jakiś facet kazał nam iść za nim, więc całą gromadką, każdy z bagażem pod pachą ruszyliśmy. Weszliśmy na pas startowy, gdzie stał śliczny samolot.

- Witamy na naszym prywatnym samolocie! - rozradowany Harry cmoknął mnie we włosy. Po białych schodkach weszliśmy do środka. Wszystko było nieskazitelnie czyste. Chłopaki rzucili się na siedzenia wyłożone jasną skórą. Chciałam zająć miejsce za Niallem, ale przeszkodziła mi Eleonor.

- Ja tu siedzę. - syknęła i usiadła. Starałam się być upszejma i uśmiechnęłam się tylko, choć miałam jej ochotę przywalić.

- Kochanie! Chodź tutaj! - Harry wstał z jakiegoś siedzenia na przodzie i zawołał mnie. Chwyciłam moją torbę i poduszkę po czym ruszyłam wąskim korytarzykiem do niego. Zajęłam swoje miejsce. Poproszono nas o zapięcie pasów, więc wykonałam rozkaz i już po chwili poczułam jak samolot sunie po lotnisku nabierając prędkości. Wylecieliśmy w powietrze. Zatkały mi się oczywiście uszy. Sygnał pozwolił nam odpiąć pasy i zaczęło się. Wszyscy wstali i zaczęli chodzić. Niall jadł kanapkę, a Louis straszył Liama łyżką. Danielle usiłowała przegonić Lou. Zayn siedział spokojnie i patrzył się na mnie. Wydawało mi się, że chce się mnie o coś zapytać. Przejechałam wzrokiem po wszystkich i spostrzegłam El, która wrogim spojrzeniem oglądała mnie. Spojrzałam na nią tak samo. Strasznie działała mi na nerwy.

- Ej, coś się stało? - Harry złapał mnie za rękaw mojej bluzy.

- Nie, wszystko okej. - uśmiechnęłam się, żeby dać mu dowód. Dał mi krótkiego buziaka, który przerodził się w długi namiętny pocałunek. Oczywiście pan Tomlinson musiał nam przerwać waląc mnie czymś w głowę.

- Jak ja Ci zaraz przywalę! - wstałam ze swojego miejsca i wściekła ruszyłam z zamiarem pobicia idioty, który zawsze jest tam gdzie nie powinien.

- Aaa! Pomocy! Sandra chce mnie pobić! - krzyczał na cały głos. Nie było dużo miejsca, więc w końcu go dogoniłam i zaczęłam łaskotać. Krzyczał, żebym przestała, ale nie miałam zamiaru. Musiałam się zemścić. W końcu dałam mu spokój.

- Co wy na to, żebyśmy obejrzeli jakiś film? - zapytał Liam.

- Taak! - krzyknęliśmy. Po chwili wszystkie okrągłe okienka zostały zasunięte. Zrobiło się ciemno jak w sali kinowej. Usiedliśmy na swoich miejscach i wpatrywaliśmy się w kolorowy ekran. Wtuliłam się w Harrego i bezmyślnie gapiłam się w telewizor. Zasnęłam.

 

- Atak! - ktoś krzyknął mi prosto do ucha.

- Ja chcę spać! - wymamrotałam pod nosem i ułożyłam się wygodnie.

- Chyba musimy powtórzyć akcję z prysznicem. - tym samym dziwnym głosem co wtedy powiedział Lou. [Rozdział 8]

- Tak, zdecydowanie. - poparł go Harry.

- O nie nie! Już wstaję! - Zerwałam się na nogi i zobaczyłam tych dwóch debili stojących nademną i  śmiejących się.

- Dolecieliśmy! - krzyknął Harry i dał mi buziaka w policzek. Uśmiechnęłam się i wzięłam pod pachę moje rzeczy. Wyszłam za chłopakami na dwór. Uderzyło mnie zimne powietrze. Poczułam się jak w domu mimo, że nie byłam w Warszawie tylko na lotnisku w Katowicach. Wskoczyłam na Harrego i "na barana" biegał ze mną aż przyjechał jakiś bus po nas. Świetnie się bawiłam i nie chciało mi się nigdzie jechać. Harry zabrał nasze bagaże podręczne i poszedł w stronę pojazdu. Ruszyłam za nim i już po chwili siedziałam na wygodnym siedzeniu. O dziwo nie zasnęłam, tylko całą drogę podziwiałam krajobraz. Wspomnienia odżyły. Przypomniały mi się wyjazdy w góry z babcią i dziadkiem. Rodzice oczywiście nie mieli czasu dla mnie. Lubiłam te wycieczki. Uśmiechnęłam się do siebie. Dobrze wiedziałam kiedy wjechaliśmy do Zakopanego. Powitała nas śnieżyca. Zaspy usypane po bokach drogi były tak duże, że ludziom chodzącym po chodniku były widać tylko głowy.

Co jakiś czas ktoś wydawał z siebie okrzyki zachwytu. Poczułam się szczęśliwa. Dojechaliśmy pod jakąś bramę.

- To tutaj. Wysiadajcie. - kierowca dał nam komunikat, że podróż dobiegła końca. Wygramoliłam się z busa i razem ze wszystkimi ruszułam wąską ścieżką w stronę naszego zarezerwowanego domku. Cudny widok. Drewniany domek w zakopiańskim stylu cały ośnieżony z lampkami wiszącymi wzdłóż spadzistego dachu. Zadowolona wskoczyłam Harremu w ramiona, okręcił mnie kilka razy do okoła po czym pocałował. Nagle bryła zimnego puchu wylądowała na mojej twarzy. Wiedziałam kto to zrobił - Louis. Wzięłam w ręce tyle śniegu ile dałam radę i pobiegłam mu przywalić. Niestety trafiłam w Nialla. Rozpętała się prawdziwa bitwa śnieżna. W końcu zmęczeni i przemoczeni postanowiliśmy wejść do środka. Wszysto drewniane. Dwie łazienki, salon i kuchnia. Zajęłam sypialnię na górze razem z Harrym. Lou z Eleonor, Liam z Danielle, a Niall z Zaynem. Dobrze się złożyło, bo jeden pokój miał normalne dwa łóżka, a reszta małżeńskie. Po jakimś czasie przyjechały nasze walizki i torby. Zabraliśmy się do rozpakowywania się. Zrobiło się ciemno, a my zgłodnieliśmy. Chłopaki zaproponowali pizzę. Niedługo później byliśmy już najedzeni. Zachciało im się jakiegoś filmu, więc zasiedliśmy w salonie przed telewizorem. Zrobiłam się senna i poszłam do łazienki się umyć. Odświeżona po podróży poszłam do sypialni i położyłam się spać.

 

Obudziłam się w nocy. Harry gadał coś przez sen przytulony do mnie. Poleżałam z pół godziny w łóżku gapiąc się w sufit, ale oczywiście nie zasnęłam. Wyszłam spod ciepłej kołdry i udałam się na dół. Napiłam się wody i nagle poczułam potrzebę pooddychania świeżym, zakopiańskim powietrzem. Wyszłam na taras i znalazłam tam Zayna. Stał i patrzył się w niebo. Na mój widok przestał palić i spojrzał na mnie błyszczącymi oczami. Uśmiechnęłam się lekko i spojrzałam na księżyc. Była pełnia co wyjaśniało moje problemy ze snem. Zawsze tak mam, kiedy księżyc jest okrągły.

- Nie możesz spać. - nie zapytał tylko stwierdził. - Chcesz? - wyciągnął w moją stronę paczkę papierosów.

- Już Ci mówiłam, że nie palę. - odparłam. Zaciągnął się mocno i wypuścił obłoczek dymu. Dobrze mi się przebywa w jego towarzystwie. Właściwie to ciekawi mnie. Taki marzyciel. Nagle wyjął z kieszeni spodni jakiś kawałek papieru. Rozwinął go i wyciągnął w moją stronę.

- To twoje? - zapytał. Przeczytałam pierwsze zdanie i zawstydziłam się. Tak, to była ta sama kartka, którą wyrzuciłam poprzedniego dnia przez okno. [Rozdział 10]

- Tak. - odparłam nieśmiało.

- "Trzeba walczyć do końca, a nie się poddawać, bo dopuki walczysz jesteś zwycięzcą.

Wszystkie ludzkie cierpienia są spowodowane jakimiś wydarzeniami z przeszłości. Myślimy o nich i one ciągle wracają. Czym bardziej chcemy o nich zapomnieć tym bardziej zapadają nam w pamięć. Przeszłość jest tatuażem, nikt jej nie zmaże." - przeczytał na głos. Wiedziałam, że są to moje słowa. Kiedy tylko wspomniał o przeszłości z mojego oka wypłynęła samotna łza. Otarł ją i po prostu mnie przytulił. Czasami gest potrafi wyrazić więcej niż tysiąc słów. Za to właśnie uwielbiam Zayna. Odprowadził mnie do sypialni i na pożegnanie dał mi krótkiego buziaka w policzek. Ułożyłam się wygodnie obok Hazzy i zasnęłam.

 

Z samego rana zadzwonił mój telefon. Na wpół śpiąca sięgnęłam ręką i nacisnęłam zieloną słuchawkę.

- ZERWAŁ ZE  MNĄ! - odsunęłam szybko komórkę od ucha, bo przeraźliwy krzyk prawie mnie ogłuszył. Przetarłam leniwie oczy i w końcu odpowiedziałam.

- Mark?

- Nie! Kurde Barack Obama! - w słuchawce rozległ się głośny szloch.

- Ale jak to? Podobno zerwaliście, a potem mówiłaś, że Sylwestra znowu z nim spędziłaś, a potem mówiłaś, że jesteście znowu razem i wszystko jest super. - nie ogarniałam tego.

- Bo to wszystko jest chore! - wydarła się i znowu rozryczała się.

- Nie był Ciebie wart ten dupek. - usiłowałam ją pocieszyć, ale nigdy nie byłam w tym dobra.

- A wiesz co jest najlepsze? Wiesz czemu ze mną zerwał? To Cię zdziwię! - Abigail coraz bardziej się nakręcała, a to nie wróżyło niczego dobrego.

- No dlaczego? - z udawanym zainteresowaniem próbowałam się skupić na tym co mówiła, a nie na potrzebie zamknięcia oczu i odpłynięcia z powrotem w krainę snów.

- Pamiętasz ten dzień kiedy opiłyśmy się i ja obudziłam się na chodniku, a ty w jakimś mieszkaniu?

- Noo. - trochę mnie zaciekawiła.

- To on pracuje w takim klubie, który jest na parterze mojego bloku i... - usłyszałam jak smarka nos w chusteczkę. Ziewnęłam przeciągle. - i on w nocy sprawdzał z jakimś swoim kumplem monitoring i potem nad samym ranem zadzwonił do mnie i powiedział, że go zdradziłam i...

- Czyli on na tym monitoringu widział...

- ŻE JESTEM LESBIJKĄ! - przerwała mi głośnym krzykiem. Zamurowało mnie. 

- Od razu pobiegłam do tego jego kumpla i obejrzałam to nagranie i tam była ta data, kiedy my się upiłyśmy i ja całowałam CIEBIE! - rozryczała się i zaczęła smarkać w chusteczkę. Mój mózg szybko zaczął kojarzyć fakty i dosłownie odebrało mi mowę. Z tamtego dnia pamiętam wszystko jak przez mgłę.

 

Wychylałyśmy przez okno. Nagle zaczęłam spadać. Nie wiem gdzie, ale to było fajne uczucie. Ktoś na mnie spadł. To chyba była Abigail. Biegłam przed siebie nadal wyjąc. Ktoś zaczepił mnie od tyłu i uszczypnął w pupę. Złapałam tego kogoś w pasie i zaczęłam całować. Nie panowałam nad sobą. Świetnie całował. Kiedy skończyłam znowu pobiegłam dalej. Krzyczałam. Wbiegłam do jakiegoś pomieszczenia i usiadłam na czymś. Ktoś pocałował mnie, ale tym razem walnęłam go w twarz z pięści. On chyba zrobił to samo, ale pewna nie jestem, bo wtedy urwał mi się film... [Rozdział 5]

 

- O kurwa... - wyksztusiłam z siebie po czym rozłączyła się. Położyłam telefon na łóżku i złapałam się za głowę. CAŁOWAŁAM SIĘ Z ABIGAIL???

 

__________________________________________________________________________________

 

Tak wiem, że jestem beznadziejna, ale jakoś tak wyszło, że nie miałam czasu dodać rozdziału. Wybaczycie mi? :) Wracając do posta, to podoba się? Co myślicie o całej sprawie? Piszcie wszystko w komentarzach i zadawajcie mi pytania. ;) Jeżeli chcecie się ze mną skontaktować to wszystko jest w zakładce "Kontakt". Zostawiajcie swoje blogi w zakładce "Wasze blogi". Bierzcie udział w ankiecie. Nie wiem kiedy będzie następny, ale postaram się jak najszybciej. Nie podoba mi się wygląd bloga, więc najprawdopodobniej niedługo zmiany!

PS. Podczas wczorajszej gali myślałam, że już nic nie zdobędą i chciałam wyłączać, kiedy nagle... Global Succes! Nie wiem jak wy, ale jestem z nich MEGA dumna!

PSS. Co myślicie o "One Way Or Another"? :D Ja jestem zachwycona! Myślałam, że nie da się już bardziej zwariowanego teledysku nakręcić, ale myliłam się. Nabijajcie kochani wejść! Musimy pobić rekord!

http://www.youtube.com/user/onedirectionvevo

 

Pozdrawiam ciepło! xxx